Bilinen bir gerçektir ki,silahsız kalma,mesleğinin tehlikeye düşmesi korkusu ve rahatsızlığının ortaya çıkması neticesi karşılaşabileceği çevre baskısı (toplum olarak hala psikolog ya da psikiyatr iste gitmeyi bir diş doktoruna gitmek gibi kabullenemediğimiz ve içselleştiremediğimiz göz ardı edilmemelidir) gibi nedenlerle psikologa gitmeyen ve gitmekten çekinen ve korkan insanlar mevcuttur.

Siz ülkenizde askeri, siyasi, ekonomik, eğitim, inanç vesaire sinir uçları ile bu kadar yoğun, uzun süre ve sıkça oynarsanız farklı bir sonuç çıkmaz. Psikolojik harbin uzun yıllar sürdüğü bir ülkede iyimser ve olumlu havanın kalması mümkün değildir.

Eminim çoğunuzun aşina olduğu bir sahnedir, kaldırımda yürürken hiç olmadık bir zamanda elinde mendil ile bir çocuk karşınızda beliriverir...elleri, ayakları;üstleri,başları kir,pas içindedir bu çocukların. Onların geleceğe dair tek beklentileri ellerinde taşıdıkları mendilleridir ve sattıkları mendilin parasındadır umutları...

Türkiye, temelinde yatan ilkelere bağlı kaldıkça ve onları geliştirdikçe, İnsan Hakları, Kamu Özgürlükleri ve demokrasi konusunda örnek olarak gösterilen bir konuma gelecektir. Herkes bu inançta olmalıdır. Aksaklıklar ancak el birliği ve hoş görü içinde giderilebilir.

Terörle mücadele adı altında, bilerek veya bilmeyerek, bireysellık olarak tanımlanan kendi dünyalarını yaşayan insanlar arasında şüphecilik, komplo teorileri, kin ve düşmanlık körükleniyor. Neticede de, gelecekten ümidi olmayan, beklentisiz, amaçsız ve gayesiz, paranoyak insanlardan oluşan bir toplum üretiliyor.

Sigara elimizdeki pimi çekilmiş ama mandalı serbest bırakılmamış bir el bombasıdır, sigara vasıtası ile ilk uyuşturucu kullanımı elimizdeki bombanın mandalının serbest bırakılmasına neden olmaktadır, gerisini söylemeye gerek olmadığı kanaatimdeyim. Aileler sigaradan uzak durarak sadece kendilerini değil çocuklarını da madde bağımlılığı tuzaklarından uzak tutmuş olurlar.

Günümüz toplumunda asıl sorun, sosyal etkileşimde karşıtlıkların nasıl yok edileceği değildir, bu ola naksızdır. İnsanlığın önünde duran gerçek sorun, karşıtlıkları daha az zararlı kılmak, onları daha yaratıcı hatta yararlı alanlara yöneltmektir. Bu ise ancak yarışma (rekabet) ile olur.

Sanki duygularım ve düşüncelerim birilerine malzeme oluyor. Bak benim gibi düşünenler, benim bu düşüncemi kullananlar tarafından bir güruh haline getirilmiş ve bende dahil olmuş bu gruba, bir yolda gidiyoruz. Haydi hayırlısı! Engel olamıyorum dostum, neden mi? Dedim ya babam öğretti, çevrem destekledi, değiştiremiyorum bir türlü düşüncelerimi, açamıyorum ufkumu.

Medyamızın terör saldırılarına karşı gösterdiği ilk gün refleksi genellikle istihbarattan çok hislere dayanıyor. Peki bu hissi tutum terör örgütlerinin ekmeğine yağ sürüyor olabilir mi?

Gözleri acıyordu ekrana bakarken... Uzaktan hissedilebiliyordu ızdırabı. Parmaklarını ovuşturuyor,hatta sertçe kaşıyordu..Ringde 13 raunttur dövüşen boksör gibiydi görüntüsü. Oturduğu sadalyede doğrulmaya çalıştığında sırtına keskin bir bıçak saplanıyordu sanki...