Yazılıp çizilenlere bakılırsa, olan bitenin aslı astarını bilmeyen bir vatandaş ister istemez şöyle bir düşünceye kapılabilir: "Ne olmuş canım, hepi topu taş atmış şuncağız çocuklar!" Sanırsınız ki "çocuklar" meyve düşürmek için ağaçlara taş atıyorlar. Veya civcivlerine yaklaşan kedileri kovuyorlar. Ya da "en kötü" ihtimal telgrafın tellerindeki kuşları taşlıyorlar!

ABD Başkanı George Bush ve babası büyük Bush´un yıllarca danışmanlığını yapan General Brent Scowcroft´un, PKK için tüm dünyaya açıkça sarf ettiği "PKK´yı kullandık ve işi bitince attık" sözleri karşısında nasıl bir duygu seline kapıldınız, nasıl bir ruh hali içerisine girdiniz acaba?

DTP tabanının dışındaki Kürt nüfusu, devlete güveni hep erozyona uğratılmış olsa bile, asla bir oyuna gelmeyecek. Bütün Kürt nüfusunun yalnızca üçte birini oluşturan DTP´nin tabanı da, çevrilen derin dolapları yutacak kadar saf değil.

Çeşitli amaçlarla toplumun omzuna yüklenen sorunlar ve bu sorunları çözmek uğruna yapılan yanlış uygulamalar toplumda ruhsal sapma meydana getirmiştir. Bunun çözümü ise aynı bireysel sapmalarda olduğu gibi toplumu tüm yönleriyle tanıma, anlama, önyargısız olarak ayırım yapmadan, etnik, siyasi ve dini beklentilerin ötesinde içtenlikle birlikte olma ve hizmet götürmektir.

Buna rağmen, örgüte girdiğim dönem, henüz politikadan, siyasetten anlamayacak kadar küçük yaştaydım. Belli bir olgunluğa erişince örgütün ideoloji, amaç ve yöntemleri noktasında çelişkilerim yoğunlaştı. Tutuklanma sürecimde, örgütü bırakmak istediğimi söylediğim andan itibaren yaşadığım 1,5 yıllık işkence süreci, aslında yaşamımda dönüm noktası oldu.

. Etimin kokusu da beni rahatsız ediyordu. Bilerek koğuşa parfüm sıkıyorlar, karavana çalıyor ve toplu marş söylüyorlardı. Çünkü susuzluktan ölüm noktasına gelen insan nefes almakta zorlanır ve sesten rahatsızlık duyardı. Galiba Latife ve Şimel´den oldukça deneyim kazanmışlardı.

Terör örgütlerinin "Feda Eylemi" diyerek yandaşlarını motive ettiği, oysa çıkmaz içindeki, hayatları mahvolmuş milislerini heba ettiği eylemlerinin perde arkası...

Karşı koğuşlarda diğer terör örgütlerinden insanlar vardı. Bazen havalandırmada top oynarken çıkardıkları sesler geliyordu. Bir de ufak kız çocuklarının sesleri, Özge ve Tanya. İçimden "Keşke bende Özge ve Tanya gibi çocuk olsaydım" diye geçiriyordum.

Hikmet ÇİÇEK´den ele geçirilen dijital malzemelerde; "…Çatlı ile Dursun Karataş birbirleriyle görüşürlerdi, Abdullah Çatlı ile Dursun Karataş, taa Paşa Güven döneminden tanışıyorlar, görüşüyorlar. Son dönemde Çatlı ile Karataş arada bir yüz yüze görüşüyorlardı.

Zaten cezaevi bir garip dünyaydı ve yukarıda da belirttiğim gibi, insan dışarıda fark edemediği birçok şeyi burada görme şansını yakalıyordu. Örgüt ve onun anlayışı dışarıdan içeriye taşındığında ve cezaevi gibi dar bir mekana sıkıştığında gerçek yüzü sırıtıyordu ve bu yüzünü ne gizleme imkanı oluyordu, ne de buna gerek duyuyorlardı.