T-AMİR OLMA ZAMANI

 

Malum Komiser: —­­ Amir dediğin çevresindekilere terör estirmeli, astlarına baskı uygulamalı; maiyetindekileri kırıp dökmeli ki işler yürüsün.

âlim Komiser:  — Söylediklerin amirlik vasıflarından ziyade işkence suçunun TCK’deki tarifine benziyor.

Malum Komiser: — Hadi canım sen de!

âlim Komiser: — İnanmazsan dinle aynen okuyorum:

TCK Madde 94- ^“Bir kişiye karşı insan onuruyla bağdaşmayan; bedensel veya ruhsal yönden acı çekmesine, algılama veya irade yeteneğinin etkilenmesine, aşağılanmasına yol açacak davranışlar işkence suçunu oluşturur”.

Malum Komiser: — Olabilir. Ben büyüklerimden böyle gördüm.

âlim Komiser: — Sorun da burada zaten.

Malum Komiser: — Nasıl yani?

âlim Komiser: — Sorun: Kemikleşmiş mesleki alt kültürümüzde var olan “âmirerkil” yönetim ilkelliğinin halen uygulayıcılarının olması.

Malum Komiser: — Ne demek şimdi bu?

âlim Komiser: — Geçmişte öyle ya da böyle -çeşitli nedenlerle- bilimsellikten uzak,  çağdışı ve etik yoksunu ast üst ilişkileri var olmuş olabilir. Bu bir kültür halini almış da olabilir. Ama, “amir onlar gibi olur” inancından süratle kurtulmalıyız ve önce kendimiz huzurla buluşmalıyız ki: milletimizi de gerçek polislikle buluşturabilelim.

Malum Komiser: — Şimdi sen, baskı kurmadan yöneticilik yapılabileceğini mi söylüyorsun?

âlim Komiser: — Baskı, aczin sonucudur. Acizlik ise bilgi eksikliği, değerlerden yoksun olma ve sistemsizlikten kaynaklanır. Sen profesyonellikten, etik değerlerden ve sistemli olmaktan uzaksan, şiddete müracaat etmen kaçınılmazdır.

Malum Komiser: — İşe yarıyor ama.

âlim Komiser: — Sen öyle zannet. Susamış kişinin tuzlu deniz suyunu içmesi gibi: Kısa vadede işe yaradığını zanneder ama çok daha fazla susarsın. Baskıyla işleri yoluna koyduğunu zannedenler de        -maalesef-  uzun vadede işlerin daha da rayından çıkmasına sebep olurlar.

Malum Komiser: — Yani, sen şimdi hiç astlarına olumsuz davranmadın mı?

âlim Komiser: — Mutlaka benim de hatalarım vardır. Hatasız insan olmaz; ama benim burada kastettiğim bireysel yanlışlar değil; olumsuz davranışların bir model halini alması, bunun bir usul olarak benimsenmesi, alışkanlık haline getirilmesi ve kasten uygulanmasıdır.

Malum Komiser: — Peki sadece kemikleşmiş mesleki alt kültürün ve dahi profesyonel olamamanın sonucu mudur bu davranışlar?

âlim Komiser: — Kişide var olan irade zayıflığı, sirayet, özenti, taklit ve şöhret düşkünlüğü gibi vasıflar da bu tip davranışları tetikleyebilir.

Malum Komiser: — Şöhret düşkünlüğü mü?

âlim Komiser: — İmparator, amir, müdür v.b. nitelemelerin dayanılmaz çekiciliği.

Malum Komiser: — Ha! Anladım.

âlim Komiser: — Ayrıca, kolay yönetme arzusu da üstleri baskıya iter.

Malum Komiser: — İlginç!

âlim Komiser: — Profesyonellik, sistemli olmak, bilimsel çalışmak, etik değerlere sahip olmak; hem emek ister hem de yürek ve -ayrıca- sabır ister.

Malum Komiser: — İyi de devrem, astlarımız iyi niyetimizi su-istimal edebilir. Onlar bize zarar vermeden biz onları sindirmeliyiz.

âlim Komiser: — Mesleki hurafelerimizden birisi de bu işte. Maalesef en küçük rütbeye sahipken, hatta okuldan itibaren astlarımızla ilgili hurafelere inandırılıyoruz. Karşılıklı olarak biz ve onlar ayrımcılığıyla çatışma ortamı oluşturuluyor. Bütün sorunların kaynağı da bu anlayış. Hele bir de kaba davranışlara bahane bulmak adına “amir düşmanı bunlar, baskısız bu iş olmaz” safsatası yok mu? Yanlış kılavuzlarımızın öğrettiği en çirkin ve haksız yaklaşım da budur. Herkesin birbirine hürmet ettiği bir ortam hedefimizdir (olmalıdır).   Ayrıca ben salt iyi niyetli olmaktan bahsetmedim. Tabii gerekirse yaptırım uygulanır ve hatta -mutlaka- uygulanmalıdır. Ama bunun da kuralları var.

Malum Komiser: — Neymiş o kurallar?

âlim Komiser: — Mevzuata uygunluk, en son çare: ölçülülük.

Malum Komiser: — Kitabî konuşma! Anlaşılır şekilde anlat dostum.

âlim Komiser: — Öncelikle keyfi ve şahsi davranılmamalı. Hem yaptırım uygulanacak fiil hem de uygulayacağımız müeyyide mevzuata uygun  olmalı. Öyle aklımıza estiği gibi –gelişigüzel-davranamayız. Ayrıca, maiyetimizi cezalandırmadan önce: onun ıslahı için biz üzerimize düşen her şeyi yerine getirmeli ve tüm çarelerden sonra, en son çare olarak ceza vermeliyiz. Ve dahi uygulayacağımız müeyyide ile olumsuz fiil dengeli olmalı.

Malum Komiser: — İyi de göreve sadece biz sahip çıkıyoruz.

âlim Komiser: — Doğru olabilir ama bunun sebebi yine biziz.

Malum Komiser: — Nasıl yani?

âlim Komiser: — Hiyerarşinin bize tanıdığı güç fırsatını ganimet bilip terör estirerek astlarımızı küstürüp, hizmete katkıdan uzaklaştırıyoruz. Zaten mevzuatta bu tip amir hatalarını önlemeye müsait değil. Sonra da, sadece amirlerin var olduğu teşkilat görüntüsü ortaya çıkıyor ve bundan şikâyet ediyoruz. Ayrıca, en çok kimi anlamam bilir misin?

Malum Komiser: — Hayırdır?

âlim Komiser: —Sürekli üstlerinin kaba davranışlarından şikâyet edip; kendisi de astlarına kaba davrananları anlamam. Oysa bilmezler mi ki: “Kötülük eden kötülük bulur”.

Malum Komiser: — Doğru.

âlim Komiser: — Ve bir de en çok neye üzülüyorum biliyor musun?

Malum Komiser: — Neye devrem?

Alim Komiser: — Benim gibi konuşup, benim gibi düşünüp; uygulamada çevresine terör estiren arkadaşlara üzülüyorum. Ve çok ağır bedel ödemelerine (ödeyeceklerine) burkuluyorum. İnsan öğrenmeye ve olumlu değişime açık oldukça insandır.Her türlü terörü yok etmesi gerekirken kendisi terör estirenlere, şairin söylediği gibi, kollarımızı makas gibi açarak haykırabilsek:

“Durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak!”.