Gerek toplum gerekse devletle ilgili problemlerimize çözümler bulmak istiyorsak, ilk olarak bu problemlerin önceliklerini ve ardından makul çözüm yollarını ortak akıl ile belirlememiz gerekiyor. Problemlerin ve önceliklerin ortak akıl ile tesbit edilmemesi ülkeyi kişisel, kurumsal ve zümresel önceliklerin çatıştığı bir kaos ortamına dönüştürmektedir.

 

Herkesin malumu olduğu üzere, günümüz dünyasının en modern yönetim şekli olan demokrasiler esasen ortak akıl prensibi ile hareket etmektedir.Yani demokrasilerde çoğunluğun dediği olur, azınlığın ise hakları muhafaza altında tutulur. Bu sistemin temel prensibi; ülkenin, tepeden inme kişiler ve zümreler tarafından değil, toplumu oluşturan fertlerin çoğunluğu ile seçilen hükümetler tarafından yönetilmesidir. Yani, toplum kendine en faideli olacak, ülke problemlerine en iyi çözümü bulabileceğine inandığı partiyi seçer ve o partinin icraatlarını daima izleyerek onu denetler. Şayet toplum iktidar paritisinin icaatlarından memnun olmazsa tekrar o partiyi yönetime getirmeyerek cezalandırır.

 

Maalesef ülkemizin giderek polarize olmasıda işte tam bu noktada başlamaktadır. Felsefelerinin ve ideolojilerinin maşeri vicdanda kabul görmeyeceğini gayet iyi idrak etmiş, bazı marjinal kesimler demokrasiden ümitlerini kesmiş durumdalar.

 

Peki bu insanlar neden demokrasiden ümitlerini kesmiş durumdalar? Niçin demokrasi dışı yollara tevessül ediyorlar?

 

Tabiki böyle komplike bir sorunun tek bir cevabı olmayacağı hepimizin malumudur. Ancak, bazı kesimlerin demokrasiden tamamen ümitlerini kesmelerinin en önemli sebebi, “statik ideolojilerin körlüğünden kaynaklanan vizyonsuzluk”dur.

 

Nedir statik idolojilerin körlüğünden kaynaklanan vizyonsuzluk? Esasen daha güzel bir hayata ulaşmanın dinamiği olması gereken ideolojilerin statikleşip birer doğma haline gelerek, değişen dünyaya ayak uyduramaması ve böylece bırakın geleceğe, günümüz gerçeklerine bile fokus olamaması durumudur. Statik ideoloji sahipleri, ideolojilerinin toplumun genelini mutlu ve müreffeh edip etmediği ile değil, bu ideolojinin temsil ettiği yaşam tarzının toplum içerisinde hakim olup olmadığı ile ilgilenirler. Yani, statik ideolojiyi benimseyenler onun mutlak doğruluğuna inanmışlardır. Dünya ve toplum ne kadar değişirse değişsin onların ideolojilerinde zerre kadar yenilenme olmaz. Sanıyorum aşağıdaki statik ideoloji sahibi grupların özelliklerini anlatan paragraflar konuyu daha anlaşılır hale getirecektir.

 

Bu tür statik bir ideolojiye sahip kişiler için insanların kendi ideolojilerini kabul etmesi her türlü toplumsal önceliğin önündedir.Kendileri gibi düşünmeyen ve yaşamayan kişiler ülke için büyük tehlike arzetmektedir. Dolayısıyla, ülkenin geri kalmış olması, modern dünyayı yakalayamamış olması, ülkede yaşayan insanların açlık çekmesi veya birbirlerini öldürüyor olmaları hiç önemli değildir. Önemli olan, onların doğruluğunun her zamana hitap ettiğini sandıkları statik ideolojilerinin ve yaşam tarzlarının hakim hale gelmesidir.

 

Yine statik ideoloji sahipleri, ülkenin %90 nının ortaklaşa aldığı bir kararı kabullenmeyip, kararı alanları cahillikle ve aptallıkla suçlayabilirler. Çünkü statik ideoloji sahiplerine göre kendi doğruları tartışılmazdır. Kendi doğruları tartışılmaz olunca tabiki toplumun çoğunluğuda bu gerçeği göremeyen koyun genli cahillerden oluşan bir sürü halini almaktadır.

 

İyi işleyen demokrasiler, statik idelojilerin en can alıcı düşmanıdır. Çünkü, gerçek demokrasiler statik ideolojileri toplum nazarında marjinalize etmektedir. Toplum nazarında marjinalleştiklerini gören statik ideoloji sahipleri her geçen gün doğmalarını tehdit eden demokrasileri bertaraf etme hayaliyle yaşamaya başlarlar. Bu psikoloji içerisinde toplumun belirlediği tüm öncelikleri küçümseme, aşağılama, hiçe sayma tavırları iyice ön plana çıkmaya başlar. Ancak, sergiledikleri bu histerik yaklaşımın doğmalarını iyice hırpaladığını anlayamazlar.

 

Statik ideoloji sahipleri, farklılıklar içinde dostça yaşanılabileceğine inanmadıkları için, akla gelebilecek her türlü gücü, başkalarını “kendileştirme” amacıyla kullanırlar. Kendileri gibi gibi bakmayan, kendileri gibi duymayan, kendileri gibi yaşamayan ve hatta kendileri gibi düşünmeyen herkesi “ötekiler” olarak görürler. Ötekilerini kendileştirmede kullandıkları en bariz metod ise yasaklardır. İyi bir düşünce süzgeçinden geçirildiğinde, icra etmeye çalıştıkları yasakların tüm amacının kendi profillerinde tek tip insan yaratma sevdası olduğu hemen anlaşılır.

 

Bu gurupları en tehlikeli yapan şey ise, kendi inandıkları mutlak doğruları anlayaman toplumları (!), baskıyla bu doğrular etrafında toparlama sevdalarıdır. Doğruları ve kendileri için güzel olanı görme melekesini yitirmiş toplumu (!) gerekirse, baskıyla, tehditle, şiddetle, ve hatta terörle hizaya getirmek mübahtır.

 

Netice itibariyla, statik ideoloji sahiplerinin anlayamadığı en önemli temel prensip; dünyada değişmeyen tek şeyin değişim olduğu gerçeğidir. Değişmeyen ve statik kalan herşey bozulmaya, kokuşmaya, ve dışlanmaya mahkumdur. İnsanlık için en büyük tehlike ise çoğunluğu anlama empatisinden mahrum, güçlü ve mutlu azınlıkların statik ideolojileridir. Bu tehlikenin panzehiri ise demokrasi bilinci ve demokratik hakimiyettir.

 

Murat DAĞLAR

muratdaglar1974@yahoo.com