Mesleğe girmeden, öğrencilik yıllarında spor olarak yaptığımız koşuşturma, mesleğe başlangıçta bedenen olmasıyla beraber zihinsel hale de dönüşmekte, buna bağlı olarak yorgunluğunda iki hali olmaktadır. Ancak kimin nerede çalışmaya uygun fıtrata sahip olduğu tartılmadan gerçekleşen istihdamda ise söz konusu koşuşturma, milletimizin genlerinde memnunsuzluğun dillendirilmesinin uygun olmamasından dolayı mevcut olan görünen yüzünün aksine, fiilin sahibine zulüm gibi gelmektedir. Bir koşucunun kendi fiziksel yapısına göre uzun/kısa/engelli koşmasını örnek alırsak, personelde aynı şekilde bu koşuşturmaya el verdiğince, imkânlar zorlanarak kendi fiziksel ve zihinsel yapısına uygun birimlerde çalıştırılmalıdır.

 

            Bir tarlaya sürmek için uygun büyükbaş hayvanları kullanmak yerine atı sürersek hem öküzün gücünden istifade edememiş oluruz hem de başka yerde kullanacağımız atın sürat özelliğinden yararlanamamış ve bu özelliğini köreltmiş oluruz. Veya bozuk yolda jeep yerine spor arabaya binmeyi de aynı konunun örneği içerisinde verebiliriz. Mesleğimizde de hayatının bir bölümünde edinmiş olduğu bilgi birikimi yanı sıra, tecrübelerini de yoğurarak kazanmış olduğu edinimlerini tecrübe heybesine atmış kişinin bu tecrübelerini görmezden gelerek onu farklı bir birime yönlendirmek, bu kişinin ahlaki değerlerine bağlı olarak ya meslekten soğumasına, ya da katkı sağlamadan çalışmasına sebebiyet verecektir.

 

            Bir birimde sadece işi yapacak kelle sayısının bulunması yerine o işi zevkle yapacak ve işin uzmanı olan personelin bulunması, hem personel arasındaki uyumu kolaylaştıracak, hem hizmetin verildiği vatandaş memnun olacak hem de hizmetin kalitesi artacaktır. Aksi takdirde profesyonelleşememiş ve bununla birlikte “her işi yaparım abi” fütursuzluğu ve vasıfsızlığını, her birimde çalışabilecek potansiyeli olan/olma durumunda bulunan ve zihnen buna hazırlanmaya zorlanan personel olarak iliklerimize kadar yaşar/yaşamak zorunda bırakılırız.

 

            Mücadele edilen genel olarak suç olsa da her suçla mücadele metodu farklılık arz etmektedir. Temel felsefe şüpheliyi ve olayı açacak/aydınlatacak sorular sorma üzerine oturtulsa da, her suç türünde üslup farklılığı bulunmaktadır. Asayiş suçlarında genel olarak uğraşılan psikopat, serseri, alkollü ve madde bağımlısı şahıslarla konuşma ile terör suçlarında bir ideolojiye bağlanmış ve bu ideolojisini kuvvetlendirmek için belli bir bilgi birikimine sahip olmuş, okumuş, yazmış insanlara muamelede üslup farklı olmalıdır. Şimdilerde terör, istihbarat, kaçakçılık ve organize suçlarla mücadele şubelerinin yapmış olduğu başarılı operasyonların ve operasyon neticesinde şubelerde yaşadıklarını şaşkınlık ve memnuniyet içerisinde anlatan şüpheli/tanıkların bu tecrübelerinin sebebi, branşını almış, terör suçlarıyla ve suçlularıyla nasıl mücadele edileceğinin bilincinde olan personelin istihdam edilmesidir.

 

            Ülke olarak günü birlik politikalardan sıyrılma sancılarını yaşadığımız bu günlerde emniyet teşkilatı olarak üzerimize düşende bu çabayı istihdam politikası hususunda bizlerinde yaşamasıdır. Uzun vadede başarıların sağlanması için kısa vadede çözümlerin üretilip uygulanması gerekmektedir. Polis denildiğinde, her şeyin her şeyini bilme ihtimalinin olamayacağını artık idrakimizde kanıksayıp, her şeyin bir şeyini, bir şeyin her şeyini bilen bir devlet memuru olmalıyız. Bu ise her şeyin bir şeyini öğreneceğimiz karakolda başlayıp, bir şeyin her şeyini öğreneceğimiz, ilgimizin/bilgimizin olduğu branşlı birimlere geçerek alanında uzman personelin yetişmesiyle sağlanmış olur. Bir personelin ise hangi konuda ilgisi ve bilgi becerisi olduğu öğrencilik hayatından itibaren sınıf komiserleri aracılığıyla tespit edilip, personel şubelerinin konu ile ilgili çalışmalarıyla uygun istihdam sağlanır.

 

            Her polisin branşının olması ütopya değil gerçektir. İlerleyen günlerde gerçekleşmesi ümidiyle…