Bu yazının bir gazete yazısı olup olamayacağı konusunda çok düşündük. Bu konu birçoğumuzu doğrudan ilgilendirmiyor gibi görünebilir. Ama güvenlik konseptinde bizzat içinde yaşadığınız yüz akı bir çok olayın perde arkasında, şimdi size tanıtacağımız kişilerin emeği, alın teri, ve sonsuz uğraşı yatıyor. Bunlar, Polis Akademisi mezunları ve özellikle de 1997 devresi. Bunlar kısaca 97 devresi olarak anılırlar. Yarın Türkiye’de çoğunuzun bilmediği bir toplantı yapılacak. Mezuniyetlerinin 11. yılında Polis Akademisi 1997 devresi Ankara Gölbaşı kampusunda bir araya gelecekler.
700 kişi civarında mezun oldukları Akademinin son sınıfındayken yaptıkları işlerle demokrasi yolunda ağırlıklarını hissettirmeye, açık toplumun taşıyıcıları olacaklarını göstermeye başlamışlardı.
28 Şubat’ın cadı avı başlattığı dönemde, 1997 yılında birçok “etkili ve yetkili” kişinin korkudan ne yaptığını bilemediği yıllarda onlar, gazetelere ilan vererek “Demokrasinin ve Laikliğin Bekçileri” olduklarını haykırmıştı. Ne demokrasiden ne de laiklikten ödün verilemeyeceğini haykıran bu çıkış belki o dönemde kimsenin dikkatini çekmedi ama onlar bu yöndeki kararlı çalışmalarını bıkmadan usanmadan sürdürdüler. Bu gün ülkede demokrasi hâkimse hiç kuşkunuz olmasın onların ve ‘entelektüel polis’ / ‘bilgi toplumu polis’i olan güvenlikçilerin bu çorbada hiç de azımsanmayacak bir biçimde tuzu var, emeği var, alın teri var. Bu gün evlerimizde korku duymadan oturuyorsak, onların yakaladığı bombalarla darbeye yol açabilecek kaosun oluşmasına engel olmasının rolü çok fazla. Bu gün, çeteler birer birer ele geçiriliyorsa ve Ergenekon denilen bir operasyon yürüyorsa, önlerindeki bütün olumsuzluklara rağmen onların emeği yadsınamaz bir gerçek. (Bu diğer Akademi mezunu olan başkalarının da emeği yok anlamına gelmiyor. J)
Bu günün “özgürlük savunucularının” korkudan yazar attığı dönemde, onlar korkmadan Türkiye’nin en muhalif yazarlarını Akademiye çağırmış, onlara sağladıkları özgür ortamda açık yüreklilikle Türkiye sorunsallarını tartışmışlardı. Onlar, kitapların yasak olduğu dünyada yaşamalarına rağmen, gelen konuklarına “sakıncalı” kitaplardan “sakıncalı” sorular sormaktan geri kalmamışlardı. Yaptıkları her özgürlük çıkışının arkasından çeşitli şekillerde bedeller ödediler ama bu gün bedel ödetenlerin bir kısmı bile onların 1990’lı yıllarda yaptıklarının haklı olduğunu kendilerine artık teslim ediyorlar. Yani onlar aslında Emniyetteki kültür değişiminin öncüleri, taşıyıcıları ve devam ettiricileri.
Onlar, yıllar sonra Emniyete yolu düşen İlhan Selçuk’u ve Ahmet Hakan’ı şaşırtan polis jenerasyonu. Onlar, emniyet nezarethanelerini işkence odaları olmaktan kurtaranlar. Onlar, insan haklarına, demokrasiye ve Avrupa Birliği ideallerine gönül vermiş bir neslin önde gidenleri. Onlar, demokrasinin ve laikliğin bekçileri. Bu gün demokrasi halen hüküm sürüyorsa bunun altında onların da imzası var. Cuntacılara karşı yaptıkları operasyonlarla “durun bu cadde çıkmaz sokak” diye set çekişlerinin etkisi var aksak topal devam etse de bu demokrasimizin devamında.
İçlerinde “ıslah edemiyorsan imha edeceksin” düşüncesinde olanlar da var elbette. Ama inanın bize, böylesi kişilerin sayıları oldukça az. Onlar kendilerinden bile olsa her türlü hukuksuzluğa karşı çıkan, ağır aksak da olsa Emniyeti yeni yüzüne kavuşturan orta kademe Emniyet amirleri.
Onlarda bu özgürlük aşkı ve demokrasi Şevki oldukça, çıktıkları bu yolda İbrahim sabrıyla, Keskin bir Kılıç’a dönüştürdükleri demokrasi tutkularını, hep ileriye taşıyacaklardır. Onlar, bu kurak demokrasi çöllerine bir Yakup gibi bu ülkenin demokrasisini Harunla yaşatmaya çalışan Özgür neslin Serdarları ve Özyiğit çocukları.
Onları iyi izleyin ve gözünüz gibi bakın... Kötü olanları varsa da gözlerinin yaşına bakmaksızın eleştirerek…