Hayatımızda devamlı yaptıklarımızın karşılığını hesaplarız az ya da çok. Verdiklerimiz neticesi aldıklarımızın arasındaki kar/zarar oranlaması ne kadar kar paydasındaysa o kadar mutlu oluruz. Belki de “Dünyada her şey karşılıklı. Bugün sen toprağın üstündesin, yarın o senin” sözünü şiar ederek hareketlerimiz şekillenir hayat sahnesinde. Oysa karşılıksızlığın karşılığında nelerin bizlere getiri olarak hanemize yazılacağını göremeyiz basireti bağlanmış aklımızda.

 

Polis olarak kendimizden örnek verelim başkasının işine burnumuzu sokarak ukalalık etmeyelim. Mesleğimizi icra ederken birçok sorun ve sıkıntı ile de boğuşuruz devamlı ve maddi sıkıntılar, gün boyu görmüş olduğumuz olaylar karşısında devede kulak kalır. Karşılaştığımız olay ve kişiler hayata bakışımızı değiştirir, yönlendirir çoğu zaman. Eve gittiğimizde günün nasıl geçti diye sorduğunda ev ahalisi, “barajdan bir ceset çıktı, babası tarafından tacize uğramış bir kız geldi, içki masasında kavga eden iki sarhoş birbirini vurdu” diyemez, sadece “iyi” diyerek gecenin yorgunluk ve yoğunluğunu yastığımız ve yorganımızla paylaşırız. Herkes 14 Şubat Sevgililer Gününü düşünürken biz 15 Şubat terörist başının yakalanmasının yıldönümünü düşünürüz olaylar çıkacak mı diye. Veya insanlar hafta sonu oynanacak derbinin skorunu tahmin etmeye çalışıp birbiri ile iddiaya girerken biz “acaba taraftarlar birbirine girer mi?” diye düşünürüz kara kara. İnsanoğlu gece yatıp gündüz çalışırken, biz gündüz yatıp gece çalışarak gecelerin yargıcının kim olduğunu gösteririz cümle âleme. Herkes sabah işe giderken eve gideriz. Gündüz kapının zili çalıp pencereden baktığında, karşındaki tanımayan biri ise, pijamalı halimizi gördüklerinde ayıplarlar “Vay kıro. Bu saatte pijamalı geziniyor. İnsan işsiz güçsüz olunca böyle olur” der, bilmezler, gece uykusunun yarısı bile etmeyen gündüz uykusundan yeni uyandığımızı.

 

Mesleğe belki yeni başladım, belki “daha çok tazesin koçum” diyenler çıkacaktır muhakkak, ancak bu süreçte aralıksız 26 saat çalıştım(görev kağıdında dahi 06:00-08:00 olarak yazdı) , 6 saat hiç oturmadan, bil fiil ayakta görev yaptım. Onlarca ceset gördüm, sıradan bir insanın midesinin kaldıramayacağı olaylara şahit oldum ve belki de bunlar sadece bir başlangıçtı benim için. Kızdığım zamanlar oldu her işi yapıp da hiçbir şey yapmıyor muamelesi görmekten. Ve bazen de hiçbir şey yapmıyor hissine kapılarak hayal kırıklığına uğradım. Ama en azından bunun üzüntüsünü duymam bile vicdan azabımı dindirmeme yardımcı oldu. Ve kalkıp yerimden bölgeye çıktım ekibimle bir suçlu yakalarım ümidiyle. Bununla birlikte bu satırları yazmamda ki niyetim devrelerim arasında en rahat sistemde ve suç oranı az olan bir ilçede çalışan biri olarak şikâyet edecekler listesinde sonlarda olan biri olarak nankörlük etmek değil, böyle rahat çalışan birinin bile ne kadar rahat olduğunu gösterme gayesidir.

 

Meslek mensupları olarak sürekli şikâyet ediyoruz yaptıklarımızın karşılığını görememekten. Ve karşılık olarak (çoğunlukla) maddi değerleri kendimize kıstas alıyoruz. Yukarıda da belirtildiği gibi normal bir insandan farklı yaşantımıza karşılık, beklentilerimizi maddi olarak almaya kalkmamız imkânsız. Yetiştiğimiz ahlak iklimine göre böyle bir beklenti içerisine girmek bile, yerine getirdiğimiz vazifenin kutsallığına halel getirmiş olmak anlamına gelmekte. Yaptığımız işi aldıklarımız ölçüsünde değerlendirme yerine; verdiklerimiz, başkalarının istifadesine sunduklarımız ölçüsünde değerlendirme erdemine sahip olduğumuz zaman daha çok ürün ortaya koyabilecek bununla beraber şikâyet ettiğimiz ve nicelik olarak sonsuz, nitelik olarak sonlu olan taleplerimizin yerine aslında daha değerli kutsallar koyabileceğimizin farkına varacağız.

 

Evet, yaptığmız iş zor, ama asla en zoru değil. Karşılıksız bir iş yapılmaz, ancak karşılıksız yapılan bir işin değerine de paha biçilmez. Ve hayatı sürekli yaptıklarının karşılığını aramakla geçinenler ancak yaptıklarının karşılığını alırlar, daha fazlasını değil! Bu nedenle polis olarak yaptıklarımızı, karşılığını almak için değil, toplumumuza karşılığını ödemeyeceğimiz değerlerin karşılığı olarak yapmamız gerektiğinin farkına varmamız gerekli. Böylelikle yaptıklarımızı matematiksel değerler içerisinde sınırlandıracağımıza, hak ve halk nazarında değerlendiririz.