Gazeteler, internet haber siteleri, televizyon ve de diğer kitlesel iletişim araçları marifetiyle polis teşkilatı sık sık eleştirilmektedir. Bu eleştiriler, gündemin kısırlaştığı dönemlerde daha da yoğunlaşmakta hatta saldırganlaşmaktadır. Bu durum artık o kadar alışılagelmiştir ki hem polis teşkilatı mensupları hem de kamuoyu tarafından çok olağan karşılanmaktadır. Gündemi doldurmak ya da istenilen doğrultuda yönlendirmek için çok iyi bir araç konumundadır polis.

Aman yanlış anlaşılmayalım, polis teşkilatı eleştirilmek istemiyor gibi bir sonuç çıkmasın sözlerimizden. Polisler yaptıkları iş itibariyle kapıları açık, şeffaf bir görev yürütmektedir. Eleştiriler hakaret ve aşağılama boyutuna varmadığı, kötü niyetli olmadığı sürece olgunlukla karşılanmakta ve değerlendirilmektedir.

İşin garip tarafı, daha doğru bir ifadeyle alışılmadık tarafı, son zamanlarda polisin başarılarının anlatılır olması gazete sayfalarında ve haber programlarında. Yapılan operasyonlardan övgüyle bahsedilmesi, polisin özlük haklarının iyileştirilmesinin taraflı tarafsız birçokları tarafından vurgulanması polise şaşkınlıkla karışık bir mutluluk vermektedir.

Hele bir de son günlerde çıkan ve de göğsümüzü kabartan bir haber var ki…

Adana’da terör sempatizanları tarafından gerçekleştirilen illegal bir yürüyüşte her zaman olduğu gibi çevik kuvvet ve göstericiler karşı karşıya geldi.

Yapılan ilk püskürtmenin ardından göstericiler dağıtıldı. Ancak kısa bir sürenin ardından terör örgütü yandaşları bir daha toplandı. Ama bu sefer bir farklılık vardı. Göstericiler ön saflara çocukları yerleştirmişti.

Küçük elleriyle zafer işareti yapıyorlardı hangi ideolojiye hizmet ettiklerini bilmeksizin… Taş atıyorlardı polise hasımlıklarının nereden kaynaklandığını düşünmeksizin… Onlar için belki bir oyundu yaptıkları çünkü yüzlerinde gülümsemeler vardı. Eğleniyorlardı o yürüyüş esnasında.

Polisin ise eli kolu bağlıydı. Ne yapabilirdi ki o yavrulara…

Sonra gösteri alanına tablasında muz olan bir seyyar satıcı geldi. Çocukların ilgisi bir anda muzlara çevrilmişti. Topluluk olmanın verdiği cesaret, onlara muzcuyu yağmalamamaları için hiçbir engel olmadığı hissini veriyor olmalıydı.

Seyyar satıcı ise çaresizce elindeki sopayı savuruyordu ekmek teknesini kurtarmak için.

Ardından çevik kuvvet biriminin başında görevli bir emniyet amiri geldi esnafın yanına. Kim bilir belki de olaya canlı tanık olanlar çocukları kovalamaya gelen bir polis sandı onu.

Ama Asım Amirin farklı bir niyeti vardı. Satıcıdan 10 kilo muz istedi ve ona 15 lira uzattı. Sonra muzların olduğu poşetle birlikte memur arkadaşlarının yanına gitti. Çocuklar da onun peşinden gitmeye başladı.

Asım Amir ve arkadaşları çevredekilerin şaşkın bakışları arasında kendilerine taş atan çocuklara muz dağıtmaya başladılar.

Çocuklar için eğlence devam ediyordu ve muz kapabilmek için birbirleriyle kıyasıya yarışıyorlardı. Tıpkı az önceki gibi oyuna devam ediyorlardı. Ama farklı bir oyundu bu. Şimdi polise taş atmıyorlar, polislerin kendilerine dağıtmakta olduğu muzlardan kapmaya çalışıyorlardı.

O zaman bu polis düşman olmamalıydı.

Asım Amir ve arkadaşlarının bu davranışlarını planlayarak mı yaptıkları yoksa bu davranışları tamamen o an gerçekleşen vicdani bir değerlendirmenin ürünü müydü bilinmez. Ancak ortaya çıkan bir gerçek vardı. Bu gerçek bu çocukların bir ideolojisinin ya da bir örgütünün olmadığıydı. Bu çocukların hepimizin çocukları olduğu ve kazanılması gerektiğiydi. Ve de onları kazanabilmek için henüz geç olmadığıydı.

Asım Amir ve arkadaşları damarlarımıza kadar nefret pompalandığı bu günlerde bize müthiş bir hoşgörü dersi verdiler.

Ve özveriyle insan kazanmanın, diyalogla sorunları çözmenin meselenin ortadan kaldırılmasında en önemli aşama olduğunu bizlere ispatladılar.

Asım Amirim, sağ olun.