Ertan Tunçbilek, askerlik öncesi Edirne sanayi merkezinde oto elektrikçisi olarak çalışmıştı.

Amasya’daki askerlik hizmeti sona erdiğinde Edirne’ye dönecekti. Ama para sorunu vardı. Bir plan yaptı. Buna göre gece yarısına kadar bekleyecek, gireceği bir evden çalacağı parayla otobüs bileti alacaktı.
 
Çok soğukkanlıydı. Ev sahiplerinin uyuduğu bir sırada pantolon cebinden aldığı bir miktar para onu sevindirmişti. Çıkarken masa üstünde gördüğü anahtarları da alarak girdiği kapıdan evi terketti. Sokak karanlıktı. Park edilmiş otoların yanına geldiğinde anahtar üzerindeki düğmeye bastı. Tek bipten ibaret sesi duyduğunda sinyal lambalarının bir kez yanıp söndüğü arabayı tespit etmesi hiç zor olmadı.

Askerlik sonrası Edirne’ye son model bir otomobille gelmek varmış diye düşündü.

Ertan’ın oto ile keyif yapması fazla uzun sürmedi. Amasya emniyet müdürlüğünün çalıntı otoya ilişkin arama emri Edirne’ye de ulaşmıştı. Polislerin dikkati, Ertan’ın ve otonun ele geçirilmesini geciktirmedi. Amasya’ya bilgi verildi. Ertan ve oto, gelen görevlilere teslim edildi.

Askerlikten sonra bir daha Amasya’ya gelmek varmış Ertan’ın kaderinde.

Amasya’da adliyeye çıkarılacaktır. Nezarethaneye konulur. Bir yandan da yazışmalar sürdürülmektedir. Ama Ertan bu. Bir yolunu bulur ve nezarethaneden kaçmayı başarır.

Yine Edirne’ye dönecekti. Zaten kaçak biriydi. Bir araba daha çalsa ne yazardı ki... Bu defa kartal marka bir otoyu düz kontak yaparak çalıştırdı ve Edirne’ye geldi.

Edirne’de hava güzeldi. Aklına piknik fikri geldi. Hazır araba da vardı. Değer verdiği iki arkadaşıyla buluştu. Ancak piknik için bir şeyler gerekliydi. Ertan için pek problem değildi. Gizlice girdiği bir marketten peynir, domates, salatalık, sucuk, biraz da meyve aldı. İçecek türünden bir şeyler almayı da ihmal etmedi.

Amasya’daki çalıntı oto yine bir genelge ile tüm illere bildirilmişti. Polis ekiplerinin belirtilen kartal otoyu farketmeleri uzun sürmedi. Takip ettikleri oto, orduevi kavşağında trafik ışıklarında zorunlu olarak durunca, yakalanacağını anlayan Ertan otoyu terkederek kaçtı. Araç, en güvenli yer olarak emniyet müdürlüğü bahçesine park edildi ve Ertan’ın aranmasına devam edildi.

Sabaha karşı saat altı sıralarında Babaeski polisi, Edirne haber merkezini arayarak Amasya plakalı kartal bir otonun Babaeski’de kazaya karışmış olduğunu, araçta kimsenin bulunmadığını, Edirne’de bulunan Trakya Üniversitesi tıp fakültesi hastanesine yaralı gelip gelmediğini sorar.

Haber merkezindeki görevli, sözü edilen plaka numarasını hemen hatırlar ve kendisinden emin şekilde, otonun kendi emniyet müdürlükleri bahçesinde park halinde olduğunu söyler.

Babaeski polisi plaka numaralarını yeniden kontrol etmiştir. Aynı arabadan söz ettikleri anlaşılır.

Ertan deyince düşünmek lazım. Yine bir yolunu bulmuş. Sabaha karşı duvardan atlayarak girdiği emniyet müdürlüğü bahçesinden yine o bildiği düz kontak yöntemiyle arabayı çalıştırıp nöbetçilerin bulunduğu bahçe kapısından çıkıp gitmiş.

İfadelerine başvurulan nöbetçi polisler “Bize araba teslim edilmedi” dediler.

Kazayı hafif atlatan Ertan hemen oradan uzaklaşmalıydı. İstanbul’a gitmeye karar verdi. Macera onun yaşamının bir parçasıydı. Akşamın ilerleyen saatlerinde başka bir kartal otomobili düz kontak yöntemiyle çalıştırdı ve Edirne’ye döndü. Dönüş yolunda, dün sabah kaza yaptığı arabaya da bir göz atmayı ihmal etmedi.

Yakalanabileceği için evine gidemezdi. En uygun yer, sanayi çarşısında eskiden çalıştığı dükkândı. Otosuyla birlikte, dükkânın içine girebilse hem saklanmış olacak, hem de biraz uyuyacaktı. Zira yorgun ve uykusuzdu.

Dükkânın saçtan yapılmış büyük ve iki kanatlı kapısı kilitliydi. Arabanın ön tamponunu kapıya yaklaştırdı ve yavaşça ilerleyerek açılmasını denedi. Bu deneme işe yarıyordu. Fakat çıkan gürültü bekçiyi uyandırdı. Ertan’a yeniden kaçmak düştü.

Ertan önde, polisler arkada yoğun bir kovalamaca yaşandı. Ama o, gecenin karanlığından yararlanarak polisleri atlatmayı başardı ve kayıplara karıştı.

Aslında Ertan’ın serüvenleri burada bitmez. Yakalanır, kaçar, tekrar yakalanır. Daha önceleri Çağın Polisi dergisinde de belirttiğimiz gibi Ertan toplum için psikososyal bir vakadır.

Sahi! Onu bu denli suça yönelten neden neydi? O ve onun gibiler neden suç makinesiydiler?

Ertan Tunçbilek’in bileklerine kelepçe vurmak, polisiye önlem olarak belki yanlış bir uygulama değildir. Ama toplumumuzun öteki katmanları, beyinleri kelepçelenmemiş yeni bireyler yetiştirme de geç mi kalıyorlardı acaba?

Onun yetiştiği çevrede, zorunlu olmasına rağmen hâlâ ilköğretim okullarına gönderilmeyen çocukların sayıları ne kadardı? Bu aşamada onlar için neler yapılabilirdi?

Suçla, çocuk oyuncağı gibi oynarcasına hareket edenlerin polis ve adliye işlemlerinden sonra rehabilite edilmeleri yeni faydaların başlangıcı olamaz mıydı?

Suçlularla mücadeleye konsantre edilmiş polis örgütünün içinde ya da yanında, suçlulukla mücadele edecek somut bir birim düşünülemez miydi?

Salt polisiye tedbirlerle suçla mücadelenin yeterli olmayacağı, bu sorulara yanıt bulununca daha iyi anlaşılabilecektir.