Ulus'taki patlama sonrasında medyamızda ilk olarak PKK bağlantısı dillendirilmeye başladı. Bunun için birkaç sebep sayılabilir elbette. İntihar bombacısı olduğu ikinci gün saptanan Güven Akkuş'un saldırıda kullandığı bombanın tipi (A4) sebeplerden biriydi mesela. Yine bombacının başkentin göbeğine kadar sokulmaya cüret etmesi ve bu cüretin sonucunda yarattığı dehşetin çapı da (genellikle daha organize örgütler bu tip eylemler yaparlar ön kabulüyle birlikte) diğer bir sebepti. Son olarak içinde bulunduğumuz konjonktürü de sayabiliriz. Malum, PKK'nın daha önce ilan ettiği ateşkes yine örgüt tarafından bozulmuştu, seçimler yaklaşıyordu vs.
Bütün bu sebeplerin biraraya gelmesi gazetelerimize de, televizyonlarımıza da faili işaret ettirdi. Bazı gazeteler direkt olarak 'PKK bombası' diye yazdı. Bazıları da işin arkasında PKK'nın olduğunu imâ ettiler. Ama bu haberlerde, yukarıda saydığımız sebepler dışında ne Emniyet'ten alınan bir istihbarat ne de başka bir haber vardı. Yani basitçe "PKK'dır PKK, başka kim olabilir ki zaten" denip geçildi. İkinci günden itibaren, yani Güven Akkuş'un isminin ortaya çıkmasıyla da ilk 'acaba'lar dillendirilmeye başladı. Acaba başkası olabilir miydi?
Bu satırlar kaleme alınırken PKK bağlantısı kesin olarak saptanabilmiş değildi. İleriki günlerde hep beraber göreceğiz. Ama işin arkasından PKK çıksa dahi, bu bilgi basınımızın ilk gün refleksinde var olan problemli yanın üstünü örtemeyecek. Problem aslında bir sorudan ibaret: Bir terör örgütünün amacına ulaşıp ulaşamamasında basının rolü nedir? Ortada henüz net bilgi yokken bir terör örgütünün adını vermek o terör örgütünün ekmeğine yağ sürüyor mu? Bir soru daha: Gazetelerini açanlar, televizyonlarını seyredenler, dehşet görüntüleriyle karşı karşıya kaldıklarında, bu görüntülerden etkilenip gözyaşına boğulduklarında, eylemi planlayıp organize edenler kendilerini hedefe ulaşmış saymıyorlar mı?

Ulus'taki patlamada özellikle televizyonların geçtiği görüntüler (yazılı basın fotoğraf konusunda biraz daha temkinliydi) insanları öncelikle çok sarstı ve dehşete düşürdü. Görüntülerin bir diğer etkisi ise insanları isyan noktasına getirip, terör örgütüne karşı öfkeyi iyice bilemekti. Ardından hainlere karşı birlik mesajları geldi.
İşte tam da bu noktada yukarıdaki soru devreye giriyor. İnsanların dehşete düşmesine izin vermek ne ölçüde başarılı bir yayıncılık anlayışıdır? Birlik mesajı vermek, 'hainleri suçlamak' iyi güzel de, artık oturup derli toplu bir değerlendirme yapmamız gerekmiyor mu? RTÜK'ün Ankara 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden çıkarttığı, olay yeri görüntülerine ilişkin yayın yasağını bir de bu gözle ele almalı. Dehşetin toplumda yayılmasına izin vermek haber özgürlüğü müdür? Basın yayın organları artık bu konu hakkında bir mutabakata varmaya çalışmalılar.
Sonuçta herhangi bir terör örgütü herhalde Ulus'taki suikastı sadece oradaki insanları hedeflediği için gerçekleştirmiş olamaz. Yani basınımızın da sıklıkla altını çizdiği gibi hedef aslında bütün 'ulus' ise, bu hedefi geçersiz kılmanın yolu ulusun öfkesini bilemekten ziyade dehşete düşmesine izin vermemekten geçiyor olmalı.

Kaynak: Yeni Aktüel