KOLEJ YAZILARI-3 “LAKAP”

 

 

Hababam sınıfı gibi kolej sınıflarında da lakap takmak ve “ilişkiler” i bu lakaplar üzerinden yürütmek modaydı. O kadar ki, insan zamanla lakap ile gerçek isim arasında şaşırır hale gelirdi. Hemen herkesin bir lakabı vardı; kiminin bir canlı ismi, kiminin bir cins isim, kiminin özel isim... “Eğlence” konularının başında gelen lakap, bazen “takılma” nın aracı olur bazen de gerginlik anında bir ok gibi fırlatılırdı karşı tarafa...

 

Ben bu işin tam ortasında yer alıyordum. O kadar ki lakap temalı sınıf şiirleri bile yazmıştım da arkadaşlar bu paçavraları ajandalarına yazmışlardı, bir “hatıra” olarak... Elbette kolej denen “karanlık orta çağ” dönemim, akademi “yeni çağ” ında bana bir azap enkazı olarak kaldı.

 

            Bu enkazın altında kalmamak için bir “flash back” yapmam icap etti. Yani geriye gidiş, geçmişi düşünüş... Gerçi yediğim haltın fiilî bazı sonuçlarını görmüştüm, burnum sürtülmüş, hattâ fazlası olmuştu. Ve fakat sonuçta yaza yaza bir “ceraim defteri” yazmıştım ve sabıkamı temizlemem için “mağdurlar” a tazminat vermem gerekiyordu.

 

Ve startı verdim. Kimini çalıştığı birimde yakaladım, kimine mesaj, kimine bilmem hangi yol... Telafi sürecim bitmiş değil, telef olmadan telafi etmek gerek. “Yakın çağ” da böyle geçecek anlaşılan...

 

Ergenliğin ne kadar çok lekesi bulaşıyor insana. Adamın düzgünce adını söylemek var iken onu (sevmediğini bile bile) başka bir kelime çağırmak. Oysa yine kolejde öğrenmemiş miydim “kulağa en hoş gelen sesin kişinin kendi ismi” olduğunu”?

 

Tamam, bazen aradaki samimiyet zemininde böylesi takılmalar olur, yumuşatır, hattâ muhatabın hoşuna gider. Fakat bizimkisi “kör gözüm parmağına” bir seslenişti... Ne komiseri kalıyordu, ne hocası, ne arkadaşı. Lakap bir matkap gibi deliyordu. Evet, matkap sesi gibi; çirkin, delici, gürültülü...

 

Şimdi bence aramızdaki hukuku “makabline şamil” işletip geriye dönük bir “genel af” çıkarma zamanı... Hem “sadece lakap suçları için değil”, şahsa karşı işlenen tüm “suçlar” için. Bunca iletişim vasıtası hiç olmaz ise buna yaramalı. Kalıplar bir şekilde iyileşir ama kalpler bu şekilde belki onarılır. Öğretmenler öğrencilerine, devre arkadaşları birbirlerine, komiserler astlarına... Herkes herkese... Her kesim her kesime... Kaf dağına varmaktan önemlisi “af bağı” na girmektir…

 

Ne dersiniz? Karşılıksız genel af çıkartalım mı? Ve bunu yayalım mı? Herkesin vicdanı kendi polisi ise, bu “polis” lerin rahatlaması için neyi bekliyoruz? Bu vicdan imecesi ile kolej yılları başta olmak üzere “geçmişe format” atmak gerek. Ve bunu gelecek için yapmak gerek…

 

 Af edersiniz duymadım; “af” eder miyiz?