Ben Yedi Yaşında Bir Çocuğum

Evet, Hayata Geleli Henüz Yedi Sene Oldu

Ama, Sanki Yetmiş Senedir Bu Ülkedeyim

Bakıyorum Babamın Yüzüne Hep Aynı Çizgiler

Sanki Bu Ülkede Hep Aynı Film Aynı Senaryo Oynamakta

Bunu Babamın Çizgileri Söylüyor

Babam, Akşam Eve Geldiğinde Haberleri İzliyor

Çok Kızıyor.. Ama Çok…

Neye Kızdığını Bilmiyorum Babamın

Ama Medya, Baronlar, Yandaş Falan Diyor..

Üzülüyor, Belki Geçmişte Nasıl Oyuna Geldiklerine

Üzülüyor Belki Zamanında Dava Dedikleri Şeylerin Safsatasına

Üzülüyor Belki Temcit Pilavının Hikâyesine Bu Ülkede

Ergenekon Diyorlar Adına

Ben Ergenekonu Bir Destan Zannediyordum Üç-Beş Ay Önce

Meğer Bu Ülkenin Makus Talihiymiş Ergenekon..

Belki Destan idi…

Ama Artık Değil Zihinlerde

Artık Karanlığın Sesi Belkide

Belki Şehitlerin Hıçkırarak Lanetlemek İstediği Bir Nefeste

Belki Ergenekon Destanını Destan Yapanlara Hıyanet, Küfür

Belki Beşiğinde Kanlar İçinde Yatan Bebeğin Son Dokunuşu

Belki Kandırılmış Halkların, Vazgeçilmişlerin Feryadı

Belki De Bu Ülkeyi Kurtuluş Savaşı’nda Alamayanların Fetih Sarhoşluğu

 

Hey Dünya Ben Yedi Yıldır Bu Ülkedeyim

Ama Çok Korkuyorum..

Korkuyorum Askerden, Polisten, Jandarmadan

Korkuyorum PKK’dan, Derin Devletten, Jitemden

Korkuyorum Ülkemden

Korkuyorum Doğudaki Kürt Gardaşımdan

Korkuyorum Batıdaki Türk Gardaşımdan

Ben Geleceğimden Korkuyorum Dünya

 

Ben Asker Amcalardan Küçük İken De Korkardım

Ama Çok Severdim Bakarak Kendi Üniformama Gelecekte

Şimdi Çok Korkuyorum Asker Olmaktan

Şimdilerde Babam Haberlerde İzlerken Görüyorum

Topraktan Silahlar, Bombalar Fışkırıyor

Sonra İstiklal Marşımız Geliyor Aklıma “Şüheda Fışkıracak..”

 

Ben Yedi Mi Yetmiş Yaşında Mıyım Karıştırıyorum Bazen

Ben Çocukluğumu Postallar Arasında Değil

Ben Çocukluğumu Korku İçinde Değil

Ben Darbelerle Değil

Ben Sevgiyle

Doğudaki Batıdaki Gardaşımla Oynayarak

Askercilik De Değil Başka Başka Oyunlarla

Ben Geleceğe Umutla Bakmak İstiyorum Artık, Babam Gibi Değil…