“FIRÇA”

 Fırça atmak deyimini ilk kez koleje gelince duymuştum. Ne yalan söyleyeyim, duyduğumda aklıma havada uçan bir elbise fırçası geliyordu. Oysa hiyerarşinin dördüncü öğününde “fırça yemek” vardı.

Kolej içi disiplinin bir boyutu olan “fırça” müessesesi, “de facto”  işlemekte idi. Doğru bir şey mi idi? En hercaî ruh haletindeki bir yaş grubu için elbette doğru bir şey değildi. İstismara sonuna kadar açıktı. Disipline yarıyor muydu? En çok fırça atanların en sabıkalı olması arasındaki doğru orantı, bunun disiplin uzvu olarak değil “koz” olarak kullanıldığının göstergesiydi.

 

Ast sınıfa saçlarındaki uzun favorisinden dolayı fırça atan üst sınıfın saçları erkek model gibiydi. Maksat disiplin yemek değil ast sınıfı yemekti. Öğrencilerin enerjilerinin önemli bir kısmı bu “fırça atma/yeme” ile tükenmiştir. Psikolojisi sağlam değilse muhtemelen çoğu gün ve geceleri bu süreçte yaralanmıştır.

 

Hele yatakhane girişinde en alt kattaki üst sınıflardan izin alarak kendi katına çıkma vardı ki sormayın gitsin… Günün stresini bu “gece mesaisi” nde atmak isteyen otoriter son sınıflar, burada “Deli Dumrul” moduna girerler, geçene geçmeyene o derinlikli “tekdir” lerini aktarırlardı. Ne de olsa “nush” tan anlamayanlar vardı (!).

 

Yürürlükteki bu sakat anlayıştan elbette etkilenmiştim. Gerçi son sınıf olmayı bana en cazip kılan husus, ellerimi cebime atabilme serbestisi idi ve fakat ast sınıflıktan kalan psikolojik tortuyu son sınıf olduğum ilk hafta bir alt sınıfa boyasız ayakkabısı yüzünden fırça atarak atmak istedim. Ama çok yapay kaçmıştı. İnanmadığım bir yaptırım vicdani bir “bumerang” olarak dönecekti bana. Oysa sağlıklı bir ast-üst ilişkisi denenmişti de olmamış mıydı? Neyse ki bizim devre bu yatakhaneye çıkış iznini “ilga” etti… İlişkiler o yıllarda “normal” e döndü. (Dönmedi mi yoksa?)

 

Disiplin isteyen rapor eder. Fırça isteyen, aslında kişiliğindeki boşluğu, zamanındaki boşluğu, uygulamadaki boşluğu doldurmak istiyordu. Tüm bu “boş” lukların mağduriyetini “dolu” biçimde yaşadım. Bir “hazırlık atlama” olduğum için “devrem olacak adam” bile hazmedememişliğini yansıttı bana, nerde kaldı üst sınıf fırçası?

 

Şimdi beraber çalıştığımız insanlar ile o zamanlar trajikomik sahneler yaşıyorduk. Acı-tatlı hatıralar olarak kaldı bende. Çok şükür ki, dergi çıkarmak, kitap okumak gibi alışkanlıklarımız vardı da fırça atmak pek aklımıza gelmezdi.

 

Mesleğimizi “zor kullanma” yı yanlış kullanarak zora sokanlar nasıl yetişti acaba? Yaşken eğilmeyen ağaçların “kütüklük” leri değil mi polisliğin imajını ateşe veren? “Şimdi”, “geçmiş” i fırçalama zamanı, “gelecek” e toz kondurmamak için…